Ένα «κατηγορώ» με πολλή οργή!

Μπορείτε να φανταστείτε ότι δίπλα σας περνάει ένα δίποδο τέρας; Ένας βιαστής; Ένας φονιάς; Ένας καταπατητής ψυχών. Ίσως ο γείτονας σας, ίσως ένας φίλος σας, μπορεί να είναι και συγγενείς σας. Δεν το πιστεύετε; Και όμως.

Ο λόγος για τους πελάτες των κοριτσιών της Πατησίων, της Κυψέλης, της Ομόνοιας και του Αγίου Παντελεήμονα.

Σ’ αυτά τα μέρη καθημερινά πια βρίσκονται ανήλικες πάσης προέλευσης που προσφέρουν ερωτικές υπηρεσίες σε κάθε περαστικό. Με αντίτιμο ξεφτιλίστηκες τιμές τα κορίτσια αυτά προσπαθούν να τσιμπήσουν πελάτες.

Σαν να μην έφτανε η ξεφτίλα των δίποδων κτηνών που ικανοποιούν τις άρρωστες τους ορμές με ανήλικα κορίτσια υπάρχει η σιωπή των αρχών. Που είναι η «προστασία του πολίτη»; Που η «ευνοούμενη δημοκρατία»; Που η τιμή, περηφάνια του έθνους; Που είναι η φωνή του πρωθυπουργού που σαν ταξιδιώτης ανά τον κόσμο και αδειούχος δίνει τροφή για είδηση όταν είναι μια φορά στις τόσες στην Αθήνα και όχι όταν – όπως συνήθως – απουσιάζει;

Ποιος νοήμων άνθρωπος μπορεί να θεωρήσει την απραξία της κυβέρνησης και των οργάνων «ασφαλείας» ως έργο ανθρωπισμού προς τους λαθρομετανάστες; Γιατί από τους κύκλους τους προέρχονται οι περισσότερες κοπέλες. Είναι πολιτική να τρέχουμε στο εξωτερικό διαφημίζοντας την χώρα για τουρισμό όταν στο κέντρο της υπάρχει μια μικρή Ταϊλάνδη;

Είναι δίκαιο να ζητάμε από όλο τον κόσμο της χώρα θυσίες για να σωθεί… τι; Είναι πράσινη ανάπτυξη να γκετοποιούνται όλο και περισσότερες περιοχές του κέντρου, να γεμίζουν τα σπίτια και οι αυλές του κέντρου με σιδερένια κάγκελα όταν πχ στις καλές περιοχές του Κολωνακίου και τις Εκάλης βλέπεις μαγαζιά χωρίς στόρια; Είναι δίκαιο μια συνταξιούχα των 600 Ευρώ να χάνει «δώρα», επιδόματα και αγοραστική δύναμη όταν πάσης φύσης εγκλήματα μένουν ατιμώρητα; Καταδικασμένα τα παιδιά μας στην φτώχεια, χωρίς να έχουν κάνει κάτι κακό. Υπόδικα τα εγγόνια για τις αμέτρητες αμαρτίες των διαφόρων «εθνοσωτήρων» πάσης απόχρωσης και ίσως η «ποινή» των επόμενων γενιών να είναι να ζήσουν στις στοές του Άμστερνταμ και της Νέας Υόρκης ως παιδικές πόρνες….

Οι πελάτες των ανήλικων κοριτσιών είναι βιαστές, επειδή δεν νοείται τα παιδιά να έχουν την ελεύθερη θέληση να βρεθούν μαζί τους ερωτικά. Είναι φονιάδες, αφού σκοτώνουν με τον πιο απάνθρωπο τρόπο παιδικές ψυχές. Είναι υποκριτές, όταν στον «κανονική» τους ζωή παίζουν τους «καλούς» οικογενειάρχες. Είναι άνανδροι, επειδή είναι ντροπή για το αρσενικό φύλο να ικανοποιεί τις «ανάγκες» με παιδιά. Είναι καταπατητές, αφού δεν πρέπει να έχουν χώρο ανάμεσα μας.

Τέλος όμως ο πολιτικός κόσμος της χώρα είναι συνένοχος για την ανοχή του. Μετά από την οικονομική αφαίμαξη του τόπου κατάφεραν άλλη μια φορά να μας φέρουν στην χειρότερη δυνατή κατάσταση. Έτσι, με την αφαίμαξη μιας κοινωνίας που πια δεν μπορεί να αντιμετωπίσει ανθρώπινα τους φτωχούς ανεβάζουμε την «ανταγωνιστικότητα»; Προς τι; Πάμε να ανταγωνιστούμε την Ταϊλάνδη και το Βιετνάμ - σε τι;

Συνένοχοι όμως και όλοι, όσοι σιωπούν!

Όλα καλά θα πάνε, λέει ο λαός μας συχνά. Συνήθως πολλές φορές συμβαίνει το αντίθετο. Δεν είναι όμως πάντα έτσι.

Κάτι εβδομάδες τώρα ήμουν σε τιμωρία. Ο εκδότης μου είχε φρικάρει με μια οικονομική ανάλυση για ξανθές (http://tinyurl.com/2dd93x2). Ενώ πούλησε το φύλλο τρελά νούμερα ο έκδοτης μου δεν έπαυε να ωρύεται. Επί τρεις ώρες ούρλιαζε «δεν μας πληρώνουν οι αναγνώστες αλλά οι διαφημιστές και πολιτικοί! Τους έκανες νούμερο, βρε ούφο!».

Η τιμωρία ήταν αβάσταχτη. Έπρεπε να καλύψω το καλλιτεχνικό ρεπορτάζ – κοινώς τις κίτρινες σελίδες του μαγαζιού μας. Γιατί δεν μ’ απέλυσε; Έλα ντε, «πάλι καλά» είχα σκεφτεί αλλά δεν ήξερα τι με περίμενε.

Δεν έχει πλάκα να κάνεις ρεπορτάζ για μια τηλεπερσόνα που κρυφά από την γυναίκα του αγοράζει εξοπλισμό για τις νυχτερινές εξορμήσεις του στα Victoria’s secret. Είναι επικίνδυνο να βρεθεί μη μυημένος στο σαβουάρ βίβρε του νυχτερινού κόσμου της πλαστικής διασκέδασης σε κάποιο καμαρίνι.

Έτσι βρέθηκα τετ-α-τετ με μία ξανθιά η οποία αμέσως άφησε παρά πέρα μια μπουκάλα σαμπάνια και άρχισε να με ξεντύνει. Πριν προλάβω να πω κάτι βρέθηκα σε δυσμενή θέση, ενώ αυτή όλο έλεγε «επί τέλους ο Βουβουζελάκης μου στέλνει αυτό που θέλω»…. Άντε να εξηγήσεις αυτά τα γεγονότα σπίτι σου, δεν στα πιστεύει κανείς!

Δε λέω, καλά τα λεφτά στον κίτρινο τύπο, έχει και τυχερά. Σ’ ‘ένα νυχτερινό κέντρο στο οποίο μετά από την εμπειρία με την ξανθιά διάλεξα μια άκρως σοβαρή αμφίεση. Δεν ήθέλα να την ξαναπατήσω. Μπήκα λοιπόν, μήνα Ιούλιο, με γραβάτα, κουστούμι και όλα τα σύνεργα σ’ ένα κέντρο της παραλιακής. Εκεί όλοι με την μία έκαναν άκρή.

«Τι θέλετε; Τι να σας σερβίρουμε;»

«Ελάτε να σας βάλουμε πρώτη θέση…»

Όλο χαμόγελο και με το γάντι ήταν το προσωπικό αν και παρατήρησα ότι πίσω μου ακουγόταν κάτι σαν «ΣΔΟΕ»… Τέλος πάντων, πέρασα ένα υπέροχο βράδυ και το καλύτερο; Δεν ήθελαν μια για τον λογαριασμό.

Σ’ αυτά τα καλά όμως πρέπει να προστεθούν και διάφορες άλλες παράπλευρες απώλειες του επαγγέλματος. Πέρα από την μόνιμη γκρίνια που υπάρχει στον κύκλο των φίλων – «θέλω αυτόγραφο», «άντε, κανόνισε μια καλή θέση στο .. τι φίλος είσαι;» - κουράζουν τα επανωτά ξενύχτια. Πέραν τούτου είναι σχεδόν αδύνατο για άτομο σαν εμένα να θυμάται όλα τα ονόματα των πλαστοπόπ – αστερίσκων. Καλά, δεν το καταλαβαίνει κανείς από το κοινό, αλλά και πάλι δεν είναι επαγγελματικά σωστό.

Έτσι ένα από τα νέα και ευτυχισμένα ζευγάρια της πόλης έμαθε για τον δεσμό του από ένα δικό μου λάθος. Είχα μπερδέψει μια Ελένη με μια Φαιή. Μια άλλη φορά είχα πιο κακή τύχη. Έπρεπε να διαψεύσω ότι ο Βαγγέλης νυχτοπερπατάει με την Μιλένα. Σκέτο μπάχαλο η κατάσταση ώσπου έμαθα ότι τα κείμενα των άρθρον πρέπει να μένουν πάντα ίδια και τα ονόματα των πρωταγωνιστών βγαίνουν από κάτι φακελάκια, τα οποία αφήνει κάποιος καλοθελητής πάνω στο γραφείο μου.

Έστησα μια καλή μηχανή στον υπολογιστή μου, συνέχεια  κλόπη – πεϊστ τα ονόματα από τα φακελάκια και οι αναγνώστες αγόραζαν και ξαναγόραζαν το φύλλο μας. Μέχρι και ο εκδότης έγινε φίλος μου.

Έτσι ένα όμορφο πρωινό μου είπε θριαμβολογότας «Θα κάνεις πάλι ένα πολιτικό θέμα! Γράψε ένα κομμάτι για το τι περιμένει ο κόσμος από έναν καλό πρωθυπουργό.». Είμαι σίγουρος ότι είχε πει «έναν»… Ο εκδότης ανέλαβε την δικιά μου νυχτερινή βάρδια στο κέντρο όπου εμφανιζόταν η ξανθιά με την σαμπάνια. Μου ανέθεσε να κάνω εγώ το κλείσιμο ύλης, να δώσω το τελικό σήμα για την εκτύπωση και μ’ έβαλε να ορκιστώ ότι όποιος και αν με ρωτήσει να βεβαιώνω την παρουσία του στα γραφεία σύνταξης. Και φυσικά ούτε κουβέντα στην γυναίκα του.

Μάλιστα επέμενε να υπογράψω το άρθρο μου με το όνομα του… Αυτό με τσάτισε λίγο. Ίσα που είχα χαρεί να ξεφύγω από την νύχτα, ήρθε αυτό το τάπωμα. Μου έφυγε όλη η έμπνευση.

Έγραψα λοιπόν ένα μικρό κειμενάκι, ίσα μια σελιδούλα. Δεν μπόρεσα να αναπτύξω μεγαλύτερο, αφού έπρεπε να φανεί σαν να είναι η σκέψη του εκδότη. Ο άνθρωπος έχει δείκτη νοημοσύνης σε επίπεδο της θερμοκρασίας του βόρειου πόλου. Το κειμενάκι, που είναι λίγο κουραστικό, παρέχει παραγράφους σαν:

«Ένας καλός πρωθυπουργός στις μέρες μας θα πρέπει να ξέρει, ότι δεν μπορεί να υπάρξει οικονομική ανάπτυξη χωρίς την εμπιστοσύνη του κόσμου. Διότι ο κόσμος είναι η εσωτερική αγορά.

Μια καλή κυβέρνηση πρέπει να εξασφαλίσει πρώτα την δικαιοσύνη, έτσι ώστε να έρθει στον λαό ένα αίσθημα εμπιστοσύνης και προ πάντων να μην κάνει φλούδες υποσχέσεις. Καλύτερα να πει την αλήθεια παρά να υπόσχεται λαγούς και πετραχήλια. Καλύτερα να περιγράψει ένα υφιστάμενο πρόβλημα με όλη την έκταση σου και να δώσει σαφή εικόνα για τα μέτρα που θέλει να πάρει, παρά να ξυπνάει κάθε τρεις και τόσο ο πολίτης με νέα μέτρα, νέες επεμβάσεις στην ζωή του. Το μόνο που πετυχαίνει κανείς τρομοκρατώντας τους πολίτες είναι σύγχυση, στασιμότητα και παρακμή. Για αυτό ένας καλός πρωθυπουργός θα αποφεύγει την κόντρα με τον λαό του και αντ’ αυτού θα δοκιμάζει με την μαιευτική μέθοδο να πείσει τον κόσμο χωρίς όμως να βάλει τις κοινωνικές τάξεις να μάχονται η μια την άλλη.

Αν δεν τα κάνει όλα αυτά και τα έργα του διαφέρουν πολύ από την πραγματικότητα της πολιτικής του και αν ο κόσμος στρέφεται εναντίων, τότε το τέλος της θητείας σου θα είναι σύντομο.»

Το έγραψα, το σελιδοποίησα, έβαλα την υπογραφή όπως μου ζητήθηκε και θεώρησα σκόπιμο το «κείμενο του εκδότη» να βρεθεί στο εξώφυλλο. Έκλεισα κινητά, ακίνητα και πάσης φύσης άλλα επικοινωνιακά μέσα και έσπευσα να ευχαριστηθώ έναν νυχτερινό ύπνο.

Το άλλο πρωί με περίμενε ο εκδότης άγρυπνος στο γραφείο. Δεν είχε κοιμηθεί – δεν πρόλαβε. Προφανώς είχε μπλέξει με την ξανθιά και όπως έμαθα αργότερα πριν καν φτάσει σπίτι τον περίμεναν ήδη απ έξω κάτι φίλοι του. Είχαν πάρει ήδη την νύχτα από την Ομόνοια την νέα έκδοση.

«Σου είπα ‘τον καλό μας πρωθυπουργό’ βρε τούβλο, όχι έναν καλό…» ήταν το μόνο που πρόλαβε να εκστομίσει ο εκδότης. Έπειτα άλλαξε χρώμα από κατάλευκος σε πράσινος, κόκκινος… σαν να μου φάνηκε να είχε και λίγο γαλάζιο στο μέτωπο. Σκέφτηκα ότι όλες αυτές οι αποχρώσεις ταίριαζαν απόλυτα με τις αλλαγές στις πολιτικές πεποιθήσεις του προϊστάμενου μου.

Πήρε δύο τρεις αναπνοές και τσουπ έπεσε στο έδαφος.

Οι ιατροί λένε ότι θα συνέλθει κάποτε. Αλλά προεξόφλησαν ότι δεν θα θυμάται τίποτα, πόσο μάλλον ποιος είναι ή ήταν. Στο περιοδικό έπρεπε να γίνουν αλλαγές. Ακόμη και σε υγιή κατάσταση θα έπρεπε να φύγει ο εκδότης.

Η γυναίκα του είχε δει μια φώτο του σ’ ένα κουτσομπολίστικο μαγκαζίνο, πλάι πλάι με την ξανθιά. Προς κακή του τύχη η γυναίκα είχε το πακέτο μετοχών στο δικό μας πια περιοδικό. Επίσης μερικοί πολιτικοί έχουν ορκιστεί ότι θα τον εξοντώσουν επαγγελματικά. Τόσο κακό, για ένα άρθρο που δεν έγραψε…

Περιττό να πω ότι ανέλαβα εκδότης. Έτσι, τελικά όλα πήγαν καλά! Αλήθεια; Ή μήπως όλα τα άνω είναι ένα χοντρό ψέμα;

Ποιος ξέρει; Σίγουρα είναι πάντως, ότι κανείς δε πρέπει να αισθάνεται σίγουρος για τίποτα. Πάντα θα υπάρξει ένας βλάκας …ή ένας έξυπνος… που με μια δύο κινήσεις μπορεί να φέρει τα πάνω κάτω.